Rośliny sadownicze zaczynają owocować w różnym wieku, Zależy to od: gatunku i odmiany roślin, jej formy, typu podkładki drzew owocowych oraz zabiegów pielęgnacyjnych. Jabłonie i grusze wchodzą w okres owocowania dość późno, bo w 4— 12 roku po posadzeniu na miejsce stałe, śliwy, czereśnie i wiśnie — w 4-—8 roku, brzoskwinie — w 2 roku (w 3—4 roku od wysiewu ich nasion). Siewki moreli owocują w 5—8 roku od wysiewu, morele okuli- zowane na ałyczy w 3—4 roku, a okulizowane na moreli — w 4—5 roku. Najpóźniej zaczynają owocować orzechy włoskie na ogół po 10—18 latach od wysiewu nasion, chociaż zdarzają się wyjątki. Krzewy jagodowe zaczynają owocować wcześniej niż większość drzew owocowych: porzeczki i agrest — w 2—3 roku po posadzeniu, maliny i truskawki — nawet już w roku założenia plantacji, natomiast winorośl i leszczyna — na ogół w 4—5 roku, Duże różnice w rozpoczynaniu owocowania występują między poszczególnymi odmianami, zwłaszcza jabłoni, grusz i śliw. W związku z tym rozróżnia się odmiany [czytaj dalej]

Najstarszym i pospolicie używanym sposobem nawożenia jest powierzchniowy wysiew nawozów możliwie równomiernie na całym polu. Znajduje on zastosowanie przede wszystkim w starszych sadach, w których z: rżenie przerosły prawie cały teren, a w młodszych sadach wówczas, gdy prowadzi się gospodarkę intensywną lub uprawia inne rośliny. Nawożenie z szczególnych drzew stosuje się wtedy, gdy są jeszcze młode i nie owo-rują. Odmierzoną ilość nawozów wysiewa się szerokim pierścieniem na :: zębie korony i nieco poza nim. Inny charakter ma nawożenie wgłębne. Nawozy fosforowe i potasowe słabo przenikają w głąb gleby. Badania wykazują, że na glebach lekkich . ż ostatecznie wilgotnych nawozy fosforowe przenikają na głębokość żarn wie 10—15 cm, potasowe — na 25—35 cm. Na glebach suchszych, bar-izsej zwięzłych i próchnicznych przemieszczają się znacznie słabiej. Ponieważ główna masa korzeni drzew owocowych zalega na głębokości 40— cm, zachodzi obawa, że korzenie mogą nie być zaopatrzone w dostate-zr.ą ilość fosforu i potasu. [czytaj dalej]

Obornik stosuje się w sadzie przynajmniej co 4 lata, a w jagodnikach nawet częściej — co 2—3 lata, w ilości 300—500 q/ha, najlepiej wczesną wiosną, niezwłocznie przyorując. Terminy nawożenia poszczególnymi nawozami mineralnymi zależą od wpływu, jakie wywierają one na rośliny sadownicze, oraz od ruchliwości składnika pokarmowego w glebie. Nawozy azotowe należy wysiewać wiosną, gdyż wpływają pobudzają­co na wzrost. Czynność tę należy w zasadzie zakończyć w czerwcu. Póź­niejsze nawożenie azotem przedłużając wegetację może obniżyć wytrzy­małość roślin na mróz. W niektórych krajach zaleca się późno jesienne nawożenie azotem, co u ñas jest niewłaściwe ze względu na wymywanie tego składnika przez obfite deszcze padające w tym okresie. Nawożąc azotem sady corocznie owocujące dzieli się dawkę na dwie części. Pierwszą wysiewa się bardzo wcześnie wiosną, zaraz po obeschnię­ciu gleby, drugą wysiewa się po przekwitnieńiu drzew. Spodziewając się bardzo obfitego kwitnienia dzieli się dawkę w ten sposób, że [czytaj dalej]

Gnojówka jest nawozem organicznym zawierającym łatwo przyswa­jalne składniki pokarmowe, głównie azot, wymaga jednak zastosowa­nia dodatkowego nawożenia potasem i fosforem. Panuje też opinia, że gnojówka sprzyja występowaniu raka u odmian jabłoni podatnych na tę chorobę. Nie zaleca się również nawozić gnojówką czereśni i wiśni, gdyż wtedy gumują, ani młodych drzew o silnym wzroście, gdyż opóźnia ich owocowanie i czyni tkanki podatnymi na mróz. Może być natomiast stosowana do nawożenia grusz, śliw i krzewów jagodowych. Dla uniknięcia uszkodzeń korzeni należy gnojówkę rozcieńczać wodą w stosunku 1 : 3, a nawet 1 : 4. Wartość nawozową gnojówki można zwię­kszyć dodając do 1 m3 po 5 kg superfosfatu i soli potasowej. Na 1 ar pola przeznacza się 200—300 1 rozcieńczonej gnojówki, a na 1 drzewko 2—5 wiader. Najlepiej stosować gnojówkę w okresie kwitnienia roślin sa­downiczych, a po jej rozlaniu rolę zabronować. Fekalia są silnie działającym nawozem azotowym (około 1% N), za­wierają jednak dużo związków sodu, które [czytaj dalej]

W celu dokładniejszego ustalenia dawek dla określonego sadu czy plantacji krzewów jagodowych należy przeprowadzić szczegółowe badania korzystając z pomocy stacji chemiczno-rolniczej. Analizuje się mianowicie glebę i liście uprawianych roślin. Dotychczas opracowano pomocnicze wytyczne dotyczące zapotrzebowania na fosfor, potas i magnez zależnie od ich zawartości w glebie. W podobny sposób opracowano wytyczne do określania potrzeby wapnowania gleby. Inne opracowanie dotyczy liczb granicznych dla zawartości składników mineralnych w liściach roślin sadowniczych. Kierując się tymi wskazówkami i rozporządzając wynikami badań, można dość dokładnie określić potrzebne dawki składników pokarmowych. Aby jednak uzyskać właściwe wskazówki, należy umiejętnie pobrać próbki gleby i liści. Pierwszą czynnością jest zorientowanie się w stanie zdrowotnym drzew lub krzewów owocowych oraz sprawdzenie wyrównania pola (czy nie trzeba pobierać próbek oddzielnie z niektórych miejsc). Jedna próbka gleby może reprezentować 2—4 ha sadu lub plantacji [czytaj dalej]